Η αναζωπύρωση του διεθνούς ενδιαφέροντος στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος και της βιωσιμότητας, αναζωπύρωσε άλλη μια φορά το ενδιαφέρον σε δημοσιογραφικό επίπεδο, μελέτης και δημιουργίας προοπτικών και ελπίδας, ιδιαίτερα μετά από τη Συνθήκη του Παρισιού το Δεκέμβριο του 2015. Μια φορά  ακόμη επαναλαμβανόμενη μια, για να αναφερθούμε στα προηγούμενα, της Βούρτλαντ (1987), του Ρίο-ντε-Τζανέιρο (1992) και του Κιότο  της Ιαπωνίας το 2001, όπως και της Χάγης της Ολλανδίας(2001), της Βόννης της Γερμανίας, (2002)  και του Γιοχάνεσμπουργκ (2003).

Κάθε φορά παρατηρούνται ακόμη έξυπνες εκ του πονηρού επινοήσεις  αυτοαναίρεσης των ίδιων των στόχων του ΟΗΕ από τις μεγάλες χώρες του κόσμου, που παρουσιάζονται ως  δήθεν  «κοπτώμενες»  για την προστασία του περιβάλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο. Για παράδειγμα, στη διάσκεψη του  Κιότο αυτοεξαιρέθηκαν  οι ΗΠΑ ακολουθούμενες από τον Καναδά, και έγινε επίσης αποδοχή εξαίρεσης των «υπoανάπτυξη» οικονομιών, όπως η Κίνα, η Ινδία , η Βραζιλία, κλπ. Ακόμη περαιτέρω επινοήθηκε και τέθηκα σ’ εφαρμογή ένας «μηχανισμός μεταφοράς δικαιωμάτων»,  όπως  επονομάστηκε.  Φτάνοντας τώρα στο Παρίσι (2015), βλέπομε σε εκκόλαψη ένας ακόμη άνεμος μιας εικόνας νέων θετικών προοπτικών, όπως και στις προηγούμενες διασκέψεις για το περιβάλλον (όπως η επαν-ανακάλυψη του ρόλου των πλαστικών και των αποβλήτων στη σε στεριά και θάλασσα, πως θα σωθεί ο «θησαυρός» των ψαριών για την οικονομία και τη δημόσια υγεία, κτλ. Μήπως λοιπόν είναι προτιμότερο να επανασκύψει  η αναζήτηση κάποιου (ων) «χαμένου κρίκου» στη μελέτη του περιβάλλοντος, όπως είχε ανακοινωθεί  στην Παγκόσμια Διάσκεψη του Πανεπιστημίου της Ατλάντα των ΗΠΑ το 2016). Οπωσδήποτε αυτή θα έχει κατεύθυνση μιας θεσμικής (institutional), ολιστικής (holistic), συνεργικής (synergic),  βαθειάς (brtainsrtormimg)  δυναμικής ανατροφοδοτούμενης ανάλυσης διαδικασιών (dynamic business process re-engineering). Αλλιώς, ίσως δεν διαφαίνονται βάσιμες ελπίδες για έξοδο από έναν ανατροφοδοτούμενο «φαύλο κύκλο» αυτοκαταστροφικών ψευδαισθήσεων, επιδεινώνοντας  το πρόβλημα τη της προστασίας του περιβάλλοντος «στου κακού τη σκάλα» και σε αντίφαση προς την έννοια της βιωσιμότητας.

Χρήσιμη λοιπόν φαίνεται μια ευρύτερη συμμετοχή σένα τέτοιο προβληματισμό χάρη του κοινού συμφέροντος για τη παγκόσμια βιωσιμότητα, προς μια «κοινωνία Πολιτών» σε πλανητικό επίπεδο. Ίσως οι γνώμες που μπορούν να διατυπωθούν θα μας κάνουν όλους «σοφότερους  και χρησιμότερους για εμάς και για τα παιδία μας».